ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΣΠΕΘ ΥΠΛΓΟΥ (ΕΜ) ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΟΥΚΟΥΡΑΒΑ
ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΣΠΕΘ
ΥΠΛΓΟΥ (ΕΜ) ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΟΥΚΟΥΡΑΒΑ
Δοθείσης αφορμής της αυριανής
εισαγωγής –
κατάταξης των νέων σπουδαστών, στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ), φυτώριο
από όπου αποφοίτησα κι ο ίδιος, αναπολώντας τα παλιά, θέλω να μοιραστώ μαζί με
τους φερέλπιδες νέους και νέες τα συναισθήματα μου, τα βιώματα μου, όπως τα
έζησα ο ίδιος. Να γίνω συνοδοιπόρος στα δικά τους όνειρα και να ταξιδέψω μαζί
τους στο ίδιο βαγόνι, στην ίδια θέση αυτής της προσπάθειας, αυτού του ταξιδιού,
που βρισκόμουν πριν από 27 ολόκληρα χρόνια, ταξίδι το οποίο στέφθηκε με
επιτυχία.
Αναπολώντας το παρελθόν, θυμάμαι τα μαθητικά
μου χρόνια, διάβασμα, σχολείο, σπίτι,
μαθήματα, καθημερινά με αρκετή πίεση. Ο ύπνος μου φαινόταν λίγος,
επέστρεφα από το σχολείο πνευματικά κουρασμένος, μετά από 6 ώρες μάθημα, είχα
την ανάγκη να κοιμηθώ αλλά οι απαιτήσεις, υποχρεώσεις τεράστιες, αυξημένες. Ένα
μεγάλο μέρος της ημέρας το περνούσα στο φροντιστήριο, αφού το πρωί ήμουν στο
σχολείο. Παιγνίδι στην Γ’ Λυκείου, ούτε για σκέψη, δεν υπήρχε τότε ούτε
facebook και διαδίκτυο. Το διάβασμα, θα έλεγα ότι είναι μια όμορφη και αρκετά
ενδιαφέρουσα περιπέτεια, διότι διαβάζοντας ονειρεύεσαι και θέτεις στόχους.
Ταυτόχρονα αυξάνεται η αγωνία για το αποτέλεσμα, επιθυμώντας την ανταμοιβή των
προσπαθειών σου, έτσι ώστε να μην πάει χαμένος, ο κόπος και ο χρόνος που
κατέβαλες. Δικαίωση των κόπων διότι, αρκετό χρονικό διάστημα ήσουν σκυμμένος
πάνω απ’ τα βιβλία σου, με τη λαχτάρα να μπεις, στη συγκεκριμένη Στρατιωτική
Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών, που εσύ ονειρεύτηκες από παιδί και λοκάρησες στο
μυαλό σου, με την αίσθηση της ανησυχίας έκδηλη στο πρόσωπό σου, άραγε θα
πετύχω; θα τα καταφέρω; θα κάνω χαρούμενο και περήφανο πρώτα τον εαυτό μου, και
εν συνεχεία τους γονείς μου οι οποίοι με στηρίζαν στην όλη προσπάθεια; Και
ξαφνικά, μαθαίνω τα μαντάτα, νιώθω να με διαπερνάει μια σπίθα χαράς κι ένα
χαμόγελο να ζωγραφίζεται στα χείλη μου. Η προσπάθεια που κατέβαλα απέδωσε
καρπούς. Έφτασε η ώρα της τελικής ευθείας, να περάσω το κατώφλι της σχολής.
Με την είσοδο και κατάταξή μου μου στη Σχολή,
έβαλα τότε το πρώτο μου μεγάλο προσωπικό στοίχημα, μη γνωρίζοντας τις δυσκολίες
που είχα να αντιμετωπίσω, ήθελα όσο τίποτε
άλλο να κερδίσω. Κλήθηκα να ακολουθήσω και ακολούθησα τους κανόνες και αρχές της
Σχολής, πιστά και αγόγγυστα, με πειθαρχία πρωτίστως, προκειμένου να δώσω «σάρκα
και οστά» στα όνειρά μου, και να συγκροτηθώ ως στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων, υπηρετώντας
την Πατρίδα.
Ταυτόχρονα πήρα την πρώτη γεύση του εαυτού μου, για το ποιος
είμαι πραγματικά, διότι βιώνοντας όλον αυτό τον ωραίο και ιδανικό αγώνα,
ουσιαστικά «περπάτησα», σε τόπους ανεξερεύνητους που δεν είχα ανακαλύψει,
ανακάλυψα νέες δυνάμεις μέσα μου, οι οποίες στο μέλλον, έγιναν πολύτιμες φίλες μου,
όπως, υπομονή, επιμονή αλλά και ελπίδα. Καθημερινά αυτές οι δυνάμεις με εμπνέουν,
μου προσφέρουν ψυχραιμία και πίστη στην λογική, έτσι ώστε να βλέπω ξεκάθαρα το
μέλλον, να διαχειρίζομαι ορθά τις αδυναμίες μου, καθώς επίσης και αυτά που με
ωθούν προς τα εμπρός.
Τέλος το πιο σημαντικό, με την είσοδο μου στη
ΣΜΥ, -η οποία φέτος αναβαθμίζεται, και η
φοίτηση γίνεται τριετής- πέρα από το θησαυρό γνώσεων που απέκτησα, ο
καλύτερος ήταν αυτός ο θησαυρός, της γνώσης του εσωτερικού μου κόσμου. Δεν
άφησα επ’ ουδενί τις γνώσεις που έλαβα, γνώσεις τις οποίες κέρδισα με κόπο και
ιδρώτα, να ξεχαστούν! Τις κράτησα διότι καθημερινά μου χρειάζονται και σας
διαβεβαιώ ότι, η είσοδος στη ΣΜΥ είναι και μια πρόκληση, μπροστά στις
προκλήσεις που σας επιφυλάσσει η ζωή.
Η είσοδος στην
Παραγωγική Σχολή είναι ένα μόνο μέρος της ζωής!!
Σίγουρα, πάντως,
δεν είναι η αρχή και το τέλος!!!
Συγχαρητήρια
σε όλους τους επιτυχόντες!!!
