Του Βασίλειου Γκαβαρδίνα Ανθλγος (ΑΠΖ) Το επίδομα παραμεθορίων περιοχών είναι ένα επίδομα που λαμβάνουν από το 1973 όλοι οι δη...
Του Βασίλειου Γκαβαρδίνα
Ανθλγος (ΑΠΖ)
Το επίδομα παραμεθορίων περιοχών είναι ένα επίδομα που λαμβάνουν από το 1973 όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι εργάζονται σε περιοχές των βορείων και ανατολικών συνόρων μας. Όταν λοιπόν και οι ένοπλες δυνάμεις με τη σειρά τους, το θεσμοθέτησαν (λόγω του ειδικού του μισθολογίου τους) έκαναν το τραγικό λάθος να το δώσουν όχι υπό μορφή επιδόματος αλλά υπό μορφή παγίων οδοιπορικών.
Δηλαδή, για όσους δεν γνωρίζουν, στα επίσημα έγγραφα φαινόταν ότι οι στρατιωτικοί των παραμεθορίων περιοχών έκαναν κάθε μήνα κινήσεις στις γύρω πόλεις και γι’αυτό το λόγο ελάμβαναν το συγκεκριμένο χρηματικό ποσό σαν έξοδα κίνησης. Έτσι ξαφνικά πρίν από ένα χρόνο όλοι εμείς οι στρατιωτικοί ακούσαμε αιφνιδιασμένοι ότι λαμβάναμε ‘πέτσινα οδοιπορικά’, που θα έπρεπε χωρίς δεύτερη σκέψη (στα πλαίσια της δημοσιονομικής εξυγίανσης) να κοπεί αυτή η περίεργη και προνομιακή παροχή προς τις ένοπλες δυνάμεις. Εδώ και ένα χρόνο λοιπόν έχει συντελεστεί μια τεράστια αδικία. Όλοι οι μισθοδοτούμενοι από το δημόσιο να λαμβάνουν το επίδομα παραμεθορίου, και μάλιστα η μεγαλύτερη πλειοψηφία αυτών τυχαίνει να είναι και μόνιμοι κάτοικοι των συγκεκριμένων περιοχών, ενώ ο Έλληνας στρατιωτικός ο οποίος αναγκάζεται να μετακινηθεί προς τις ίδιες περιοχές (και να επωμίζεται και το μεγάλο κόστος των ενοικίων) να μη το λαμβάνει.
Πως γίνεται για ακόμα μια φορά μια εξόφθαλμη και κατάφορη αδικία να συντελείται σε βάρος των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων; Το ότι οι στρατιωτικοί, βάση του συντάγματος, δεν έχουν δικαίωμα απεργίας, αποχής ή κατάληψης των χώρων εργασίας τους σημαίνει ότι θα αποτελούν πάντα το εύκολο θύμα; Άραγε θα τολμούσαν να κάνουν το ίδιο σε κάποια άλλη μερίδα εργαζομένων; Όχι βέβαια. Απλώς για ακόμα μια φορά οι γνωστοί αντιμιλιταριστικοί κύκλοι έβγαλαν τα κόμπλεξ τους σε βάρος των στρατιωτικών.
Δηλαδή, για όσους δεν γνωρίζουν, στα επίσημα έγγραφα φαινόταν ότι οι στρατιωτικοί των παραμεθορίων περιοχών έκαναν κάθε μήνα κινήσεις στις γύρω πόλεις και γι’αυτό το λόγο ελάμβαναν το συγκεκριμένο χρηματικό ποσό σαν έξοδα κίνησης. Έτσι ξαφνικά πρίν από ένα χρόνο όλοι εμείς οι στρατιωτικοί ακούσαμε αιφνιδιασμένοι ότι λαμβάναμε ‘πέτσινα οδοιπορικά’, που θα έπρεπε χωρίς δεύτερη σκέψη (στα πλαίσια της δημοσιονομικής εξυγίανσης) να κοπεί αυτή η περίεργη και προνομιακή παροχή προς τις ένοπλες δυνάμεις. Εδώ και ένα χρόνο λοιπόν έχει συντελεστεί μια τεράστια αδικία. Όλοι οι μισθοδοτούμενοι από το δημόσιο να λαμβάνουν το επίδομα παραμεθορίου, και μάλιστα η μεγαλύτερη πλειοψηφία αυτών τυχαίνει να είναι και μόνιμοι κάτοικοι των συγκεκριμένων περιοχών, ενώ ο Έλληνας στρατιωτικός ο οποίος αναγκάζεται να μετακινηθεί προς τις ίδιες περιοχές (και να επωμίζεται και το μεγάλο κόστος των ενοικίων) να μη το λαμβάνει.
Πως γίνεται για ακόμα μια φορά μια εξόφθαλμη και κατάφορη αδικία να συντελείται σε βάρος των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων; Το ότι οι στρατιωτικοί, βάση του συντάγματος, δεν έχουν δικαίωμα απεργίας, αποχής ή κατάληψης των χώρων εργασίας τους σημαίνει ότι θα αποτελούν πάντα το εύκολο θύμα; Άραγε θα τολμούσαν να κάνουν το ίδιο σε κάποια άλλη μερίδα εργαζομένων; Όχι βέβαια. Απλώς για ακόμα μια φορά οι γνωστοί αντιμιλιταριστικοί κύκλοι έβγαλαν τα κόμπλεξ τους σε βάρος των στρατιωτικών.
Ακούσαμε τις τελευταίες μέρες ότι έγινε πρόταση από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, να ξαναδοθεί το συγκεκριμένο επίδομα. Το περί δικαίου αίσθημα αλλά και ο Έλληνας στρατιωτικός απαιτεί να δοθεί αναδρομικά από το Νοέμβριο του 2012 οπότε και έγινε η διακοπή του. Περιμένουμε και ελπίζουμε λοιπόν. Θα πάρει επιτέλους ο στρατιωτικός τη θέση που του ανήκει ανάμεσα σε όλους τους μισθωτούς εργαζομένους ή θα συνεχίσει να είναι το ‘μαύρο πρόβατο’ και το εύκολο θύμα. Οψόμεθα.
