Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ



Η ΔΩΡΕΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
            Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
Μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί μου, φθά­σαμε στὸ τέλος τῶν ἑορτῶν τοῦ Πεντηκοσταρίου. Πρώτη ἑορτὴ εἶνε ἡ ἀνάστασις τοῦ Κυρίου, τὴν ὁποία ἐξαίρει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκ­κλησία. Καὶ σ᾽ αὐτὸ τὸ σημεῖο διαφέρουμε ἀπὸ τοὺς φράγκους, ποὺ ἑορτάζουν μεγαλοπρεπέστερα τὰ Χριστούγεννα· οἱ ὀρθόδοξοι στὴν Ἀνατολὴ ὡς βασιλί­δα τῶν ἑορτῶν ἔχουμε τὸ Πάσχα· σαράντα μέρες ἀ­κούγεται τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Μετὰ τὴν Ἀνάστασι εἶνε ἡ ἀ­νά­ληψις τοῦ Κυρίου, ποὺ ἑ­ωρτάσαμε πρὸ δέ­κα ἡμερῶν. Τί νόημα ἔχουν οἱ ἑορτὲς αὐτές; Ἡ Ἀνάστασις· ζῇ καὶ βασιλεύει ὁ Χριστός. Ἡ Ἀνάληψις· «ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας».






* * *
Καὶ σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε Πεντηκοστή, τὴ μεγάλη ἑορτὴ ποὺ εἶνε ἡ συμπλήρωσις τοῦ ἔργου τῆς θείας οἰκονομίας καὶ σημαίνει τὴν κάθοδο τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἂν πᾶτε στὸ Ἅγιο Ὄ­ρος, σὲ βυζαντινοὺς ναούς, θὰ δῆτε πῶς ζωγραφίζεται ἡ Πεντηκοστή.
Βυζαντινοὶ ἁγιογράφοι, ὄχι ὅπως οἱ σημερινοὶ ποὺ μοσχοπωλοῦν τὸ Χριστὸ ἀλλὰ τεχνῖ­τες ποὺ ζωγράφιζαν μὲ πίστι κι ἀνακάτευαν τὰ χρώματα μὲ τὰ δάκρυά τους καὶ νήστευ­αν γιὰ νὰ ζωγραφίζουν τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας, δημιούργησαν εἰκόνες θαυματουρ­γές. Ἀπὸ τὶς σημερινὲς εἰκόνες ἀμφιβάλλω ἂν μέσα σὲ δέκα χιλιάδες θὰ βρεθῇ μία ποὺ νά ᾽νε θαυματουργή. Ἡ κάθε εἰκόνα ἔ­χει βέβαια ἀφ᾿ ἑαυτῆς τὴν ἀξία της, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἰκονίζει, ἀλλὰ ἄλλη χάρι ἔχει ὅταν προέρχεται καὶ ἀπὸ μάτι καὶ χέρι ἑνὸς ἁγιασμένου ζωγράφου.
Στὴ βυζαντινὴ λοιπὸν εἰκόνα τῆς Πεντηκο­στῆς θὰ δῆτε ὅτι στὸ κέντρο ζωγραφίζεται ἕνας προφήτης, ὁ προφήτης Ἰωήλ. Εἰκονίζεται νὰ κρατάῃ ἕ­να εἰλητάριο κ᾽ ἐπάνω σ᾽ αὐτὸ εἶνε γραμμένο τὸ ῥητὸ «Ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύ­ματός μου ἐπὶ πᾶ­σαν σάρκα…» (Ἰωὴλ 3,1-2).
Θέλω νὰ μιλήσω, ἀλλὰ διστάζω. Διότι τί ὠ­φελού­μεθα ἀπὸ τὶς ἑορτές; Τώρα γιὰ πολλοὺς ἑορτὴ ἴσον γλέντι, διασκέδασι, χορός… Δὲν λιγοστεύουμε τὶς ἁμαρτίες, ἀλλὰ τὶς αὐ­ξάνουμε. Ἐνῷ γιὰ τὴν Ἐκ­κλησία ἡ ἑορτὴ εἶνε χαρὰ καὶ εὐφροσύνη πνευματική, ἐμεῖς ἑορτάζουμε κατὰ τρόπο ἰουδαϊκὸ καὶ εἰδωλολατρι­κό. Σ᾽ ἐμᾶς ἁρμόζει ἡ φρικτὴ ἐκείνη προφητεία τοῦ Θεοῦ ποὺ λέει «Τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου» (Ἠσ. 1,14).
Διστάζω ἀκόμη, διότι ἡ Πεντηκοστὴ εἶνε ἑ­ορτὴ ποὺ δίδει στὸν ἱεροκήρυκα τὸ δυσκολώτερο ἀπὸ ὅλα τὰ θέματα. Τί εἴμαστε ἐμεῖς; Ὕλη, σκουλήκια, ἀκάθαρτα ζῷα· ταπεινοί, ἁ­μαρτωλοί, «ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντες, ἐν μέ­σῳ λαοῦ ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντος» (Ἠσ. 6,5). Πῶς νὰ λαλήσουμε σήμερα περὶ Πνεύματος ἁγίου, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ συγκλονίζεται ἀπὸ τὰ ἀθεϊστικὰ κηρύγματα, τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν ἐν γένει διαφθορά;
Θά ᾽πρεπε στὴ θέσι μου νὰ εἶνε ἕνας ἀπὸ τοὺς ἁγίους πατέρας, τὰ ἄυλα ἐκεῖνα πνεύματα ποὺ δὲν εἶχαν οὔτε μόριο σαρκικότητος καὶ ποὺ ὅταν προσεύχονταν δὲν πατοῦσαν τὴ γῆ. Καὶ θά ᾿πρεπε κ᾽ ἐσεῖς οἱ ἀκροαταί μου νὰ εἶστε ἐξαγνισμένοι, ὥστε τὰ πνεύματά μας νὰ συντονισθοῦν καὶ νὰ ὑψωθοῦμε ὅπως οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι στὸ ὑπερῷο, γιὰ νὰ ἔλθῃ καὶ σ᾽ ἐμᾶς Πνεῦμα ἅγιο.
Ἰδού γιατί διστάζω νὰ μιλήσω. Ἀλλὰ ἕνα ῥητὸ ἀπὸ τὶς σημερινὲς εὐχὲς τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς γονυκλισίας μὲ κάνει νὰ παραμερίσω τοὺς δισταγμούς. Πιστέψτε με, δὲν θὰ ἄνοιγα τὸ θέμα αὐτό, ἐὰν δὲν μὲ ἐνθάρρυναν τὰ λόγια ἐκεῖνα· «…Ἰδού γὰρ φόβῳ παρίσταμαί σοι, εἰς τὸ πέλαγος τοῦ ἐλέους σου τὴν ἀπόγνωσιν ἀ­πορρίψας τῆς ψυχῆς μου». Στέκω, λέει, μὲ φόβο μπροστά σου, Κύριε, ἐγὼ ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ῥίχνω τὴν ἀπόγνωσι τῆς ψυχῆς μου στὸ πέλαγος τοῦ ἐλέους σου (3η εὐχή).
῾Ρίχνω λοιπὸν κ᾽ ἐγὼ τὸν ἑαυτό μου στὸ ἄ­πειρο ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπικαλούμενος τὴ χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος τολμῶ νὰ ψελλίσω λίγες λέξεις. Ἢ μᾶλλον δὲν θὰ μιλήσω ἐγώ· θὰ γίνω ἕνα μικρόφωνο γιὰ ν᾽ ἀκούσετε τὶς γνῶμες τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.






* * *
Πεντηκοστή! «Ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα…». Ἡ ἔκχυσις τῆς χάρι­τος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀγαπητοί μου, στὴν ἁγία Γραφὴ καὶ στοὺς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας χαρακτηρίζεται μὲ πολλὰ ὀνόματα. Ἀπ᾿ ὅλα αὐτὰ παίρνω ἕνα μόνο, τὸ ὄνομα «δωρεά». Γιατί λέγεται ἔτσι; Διότι εἶνε τὸ ἀποκορύφωμα ὅλων ὅσων ὁ Θεὸς χάρισε καὶ χαρίζει.
Ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος δὲν εἶνε τὸ μόνο ἀγαθὸ ποὺ ἔλαβε ἡ ἀνθρωπότης ἀπὸ τὸ Θεό. «Ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν», εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Πράξ. 17,28), ἐπαναλαμβάνοντας φράσι ἀρχαιοτέρου ποιητοῦ (τοῦ Ἀ­ράτου). Κολυμποῦμε μέσα στὸ πέλαγος τῶν ἐνεργειῶν καὶ δωρεῶν τοῦ Θεοῦ. Τί ὑπάρχει ποὺ νὰ μὴ τὸ ἔχουμε ὡς δωρεὰ ἀπὸ τὸ Θεό!
Ἀφήνω τὰ δῶρα ἀπὸ τὴ γῆ καὶ τὴ θάλασσα· ὑπενθυμίζω τὶς σπουδαιότερες τακτικὲς δωρεὲς ποὺ ἔρχονται ἀπὸ ψηλά, ἀπ᾽ τὸν οὐρανό.
 Πρῶτον τὸ φῶς, τὶς ἀναρίθμητες αὐτὲς ἀ­κτῖνες τοῦ ἥλιου, ποὺ φτάνουν ἀφοῦ μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα διανύσουν ἀσύλληπτη ἀπόστασι. Ὅπως εἶπε κάποιος ἅγιος, κάθε ἀκτίνα ποὺ πέφτει πάνω στὸ λουλούδι, στὸ παιδί, στὸ γέροντα, στὸ ζητιάνο, στὸν κατάδικο, στὸ μέτωπο κάθε ἀνθρώπου, τί εἶνε· ἕνας ἀ­σπασμὸς τοῦ οὐρανίου Πατρός. Τὴν ὥρα ποὺ αἰ­σθάνεσαι τὴν ἀκτῖνα νὰ σὲ φωτίζῃ καὶ νὰ σὲ θερμαίνῃ, εἶνε σὰ νὰ σοῦ λέῃ ὁ Θεός· ἄνθρωπε, σὲ ἀγαπῶ. Τί πληρώνουμε γιὰ τόσα ἑκατομ­μύρια κιλοβὰτ ἡλιακῆς ἐνεργείας; Κι ἀντὶ εὐ­χαριστῶ, ἀντὶ «Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς» (δοξολ.), ὁ Θεὸς εἰσπράττει βλασφημίες! Καὶ ὅμως ἐξακολουθεῖ νὰ στέλνῃ τὸ φῶς του «ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς» (Λουκ. 6,35).
 Ἔπειτα τὸ νερό, τὴ βροχούλα ποὺ φέρνουν τὰ σύννεφα καὶ πέφτει στὸ χῶμα καὶ κάνει νὰ φυτρώνουν ὅλα ἐκεῖνα ποὺ μᾶς τρέφουν. Κάθε σταγόνα εἶνε χρυσάφι. Τί πληρώνουμε καὶ τί εἰσπράττει ὁ Θεὸς γι᾽ αὐτὸ τὸ νεράκι; Ἡ ὄρ­νιθα, ὅταν πίνῃ μιὰ σταλαγματιὰ νερό, ὑψώνει τὸ κεφάλι πρὸς τὸν οὐρανό, σὰ νὰ λέῃ «Σ᾽ εὐχαριστῶ, Κύριε».
 Ἀλλὰ καὶ τὸν ἀέρα. Ὅπως τὸ ψάρι κολυμ­πάει στὸ νερὸ καὶ δὲ μπορεῖ νὰ ζήσῃ ἔξω ἀπ᾽ αὐτό, ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος ζῇ μέσα στὸν ὠκεανὸ τοῦ ἀέρα. Καὶ μόνο ἡ γῆ ἔχει ἀτμοσφαιρι­κὸ ἀέρα· ἂν βγοῦμε ἀπ᾽ τὴν ἀτμόσφαιρα, παθαίνουμε ἀσφυξία. Γι᾽ αὐτὸ οἱ ἀστροναῦ­τες ἐφοδιάζονται μὲ φιάλες ὀξυγόνου. Γιά σκεφθῆτε ἂν τὸ ὀξυγόνο τὸ πουλοῦσαν οἱ φαρ­μακοποιοί· μόνο λίγοι πλούσιοι θὰ ζοῦσαν. Καὶ γι᾽ αὐτὸ ὅμως πάλι ἀχαριστία καὶ ἀγνωμο­σύνη εἰσπράττει ὁ καλὸς Θεός.
Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὶς τακτικὲς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ ὑπάρχουν καὶ ἔκτακτες δωρεές, ὅπως ἦταν π.χ. στὴν παλαιὰ διαθήκη τὸ μάννα, ἡ γλυκυτάτη ἐκείνη τροφή, ποὺ ἔπαιρνε στὸ στόμα τῶν Ἑβραίων ὅποια γεῦσι ἐπιθυμοῦ­σαν, γινόταν ὅ,τι ἤθελαν. Καὶ ὅμως οἱ ἀγνώμονες ἐπότισαν τὸν Υἱὸν τῆς Παρθένου «ἀντὶ τοῦ μάννα χολήν» (Μ. Παρ. ὄρθρ., ἀντίφ. ιβ΄). Αὐτὸς εἶνε ὁ ἄνθρωπος.
* * *
Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, ἕως ἐδῶ ὅλες αὐ­τὲς τὶς δω­ρεὲς μὲ ἐνδιαφέρον. Σᾶς εἶπα πρά­γματα κατανοητὰ καὶ ἁπτά, πρά­γματα ποὺ τὰ ξέρουμε καὶ τὰ ζοῦμε, ἀφοῦ ἡ ζωή μας εἶνε συν­υφα­σμένη μ᾽ αὐτά.
Ἀλλ᾽ ὁ ἄνθρωπος δὲν περιορίζεται ἕως ἐ­δῶ, στὴ φυσικὴ μόνο σφαῖ­ρα, στὴ ζωὴ τοῦ σώ­ματος. Δὲν εἶνε σῶμα μόνο· εἶνε καὶ πνεῦμα, καὶ κυρίως πνεῦμα. Ἔ­χει λοιπὸν καὶ ἄλλη ζωή, ζῇ καὶ στὴ σφαῖρα τοῦ πνεύματος. Καὶ ἐκεῖ, στὴ σφαῖρα τοῦ πνεύματος, ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἄλ­λου εἴδους ἐφόδια. Πῶς νὰ σᾶς δώσω νὰ τὸ καταλάβετε; Ζητῶ τὴ χάρι καὶ τὴ δύ­ναμι τοῦ Θεοῦ.
Παραπάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ὑ­λικὲς δωρεές, ποὺ τὶς αἰσθανόμεθα ὅλοι γιατὶ ἀπὸ αὐ­τὲς ζοῦμε καὶ ἐξαρτώμεθα, εἶνε μία ἄλλη, μεγάλη, ὑψίστη δωρεά. Ὅλες αὐτὲς οἱ δωρεές, τα­κτικὲς καὶ ἔκτακτες, εἶνε μικρές. Ἡ μεγάλη δωρεὰ εἶνε ἡ σημερινή, εἶνε τὸ Πνεῦμα ἅγιο· «…λήψεσθε τὴν δωρεὰν τοῦ ἁγίου Πνεύματος» (Πράξ. 2,38). Σπουδαῖα καὶ ἀναγκαῖα γιὰ τὴ ζωή μας τὸ φῶς, τὸ νερό, ὁ ἀέρας· ἀλλ᾽ αὐτὰ εἶνε ἁπλῶς εἰκόνες καὶ σύμβολα τῆς μεγάλης αὐ­τῆς δωρεᾶς ποὺ λέγεται Πνεῦμα ἅγιον.
Ἦρθε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο! Ὁ Θεὸς πραγματοποιεῖ τὶς ὑποσχέσεις του. Ἦταν προφητευμένο ἀπὸ τὴν παλαιὰ διαθήκη διὰ τοῦ προφή­του Ἰωήλ. Ἦταν ὑπόσχεσι τοῦ Χριστοῦ στοὺς μαθητάς του προτοῦ ν᾽ ἀναληφθῇ στοὺς οὐ­ρανούς. Ἦταν ἡ ὁλοκλήρωσι τοῦ ἔργου τῆς θείας οἰκονομίας, τοῦ μεγαλειώδους ἔργου τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία καὶ δόξα τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Χωρὶς τὴν δωρεὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τὸ ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας θὰ ἦταν ἀτελὲς καὶ ἀνολοκλήρωτο. Σήμερα τὸ ἔργο τοῦτο ὡλοκληρώθηκε. Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι!
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος



Γενέθλιος της Εκκλησίας ημέρα
ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ
Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ: Οι Ιουδαίοι κατά την περίοδο της Π. Διαθήκης γιόρταζαν την Πεντηκοστή, ή εορτή των εβδομάδων (7 επί 7), που ονομαζόταν ακόμη “εορτή θερισμού των πρωτογεννημάτων” (Εξ. κγ΄16). Κατά τη γιορτή προσφέρονταν στο Θεό θυσίες πρωτογεννημάτων (καρπών σιτηρών, οικιακών ζώων). Επίσης, κατά παράδοση, ο Δεκάλογος δόθηκε στο Μωυσή την 50η μέρα μετά το ιουδαϊκό Πάσχα. Κατ' αντιστοιχία, όπως κατά την εβραϊκή Πεντηκοστή, εκφράζονταν ευχαριστίες για τα πρωτογεννήματα, έτσι για την χριστιανική Πεντηκοστή εκφράζονται ευχαριστίες για “τας απαρχάς του Πνεύματος”.
Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ: Η πρώτη αναφορά στην εορτή βρίσκεται στην απόκρυφη “Επιστολή των Αποστόλων”. Τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, Πεντηκοστή ονομαζόταν ολόκληρο το διάστημα των 50 ημερών από την Ανάσταση του Κυρίου μέχρι και την έβδομη Κυριακή μετά από αυτή. “Πάσα η Πεντηκοστή της εν τω αιώνι προσδοκώμενης αναστάσεως εστί υπόμνημα. Η γαρ μία και πρώτη εκείνη ημέρα (Ανάσταση), επτάκις πολλαπλασιασθείσα, τας επτά της ιεράς Πεντηκοστής εβδομάδας αποτελεί.” (Μ. Βασίλειος, PG 32, 192) Αυτές τις πενήντα μέρες απαγορευόταν γονυκλισία και νηστεία, λόγω του χαρμοσύνου των ημερών.

Αυτό μαρτυρείται ήδη από νωρίς (Τερτυλλιανός). Ακόμη, λόγω της ιερότητας της περιόδου, αποφεύγονταν ιπποδρομίες και θεατρικές παραστάσεις. Από τα χρόνια του Χρυσοστόμου, αποκλειστικό αποστολικό ανάγνωσμα ήταν οι περικοπές του βιβλίου των Πράξεων, που αφορούσαν άλλωστε στη γέννηση και εξάπλωση της Εκκλησίας.
Η τελευταία ημέρα της Πεντηκοστής αποκτά σπουδαιότερη από τις προηγούμενες σημασία, γιατί θεωρείται δικαίως ως η ημέρα “η τελειώσασα την Εκκλησίαν αιτία” (Θρ. Ηθ. Εγκυκλοπαίδεια). Η εκκλησία βεβαίως, ως σύνολο πιστών υπήρχε και πριν την Πεντηκοστή, εφόσον υπήρχε ιεραρχία, οργανωτικές βάσεις, παράδοση Μυστηρίων, αλλά έλειπε η κινώσα ζωτική πνοή του Θεού. Αυτή του Αγίου Πνεύματος, της τρίτης υποστάσεως του Αγίου Τριαδικού Θεού. “Εορτάζουμε καί την παρουσία του Αγίου Πνεύματος καιί την πραγματοποίηση της υποσχέσεως καί την εκπλήρωση της ελπίδας.”, γράφει ο Γρηγόριος Θεολόγος. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος γράφει σχετικά: “Ει (εάν) μη Πνεύμα παρήν, ουκ αν συνέστη η Εκκλησία. Ει δε συνίσταται η Εκκλησία εύδηλον ότι Πνεύμα πάρεστιν”. Η Πεντηκοστή, “μητρόπολις των εορτών” κατά τον Ι. Χρυσόστομο, κατέστη η αφετηρία της Εκκλησίας ή καλύτερα η γενέθλιος μέρα του έργου της, διότι εκείνη τη μέρα κατήλθε το Πνεύμα το Άγιον στους πρώτους Μαθητές. Γράφει ο ίδιος Πατέρας για την εορτή: “Η φύσις η ημετέρα προ δέκα ημερών (διά της Αναλήψεως) εις τον θρόνον ανέβη τον βασιλικόν και το Πνέυμα το Άγιον κατέβη σήμερον προς την φύσιν την ημετέραν. Ανήνεγκεν ο Κύριος την απαρχήν την ημετέραν καικατήνεγκε υο Πνεύμα το Άγον.” (PG 50,454,456)
Ο ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ: Το Άγιο Πνεύμα πάντοτε υπήρχε και υπάρχει και θα υπάρχει, δεν έχει αρχή ούτε τέλος, αλλ' είναι πάντοτε ενωμένο και συναριθμείται με τον Πατέρα καί τον Υιό. [Το Άγιο Πνεύμα] πάντοτε και αιώνια μεταλαμβάνεται [με τις θείες ενέργειές Του], δεν μεταλαμβάνει, οδηγεί στην τελείωση [τους ανθρώπους], δεν τελειώνεται, παρέχει την πνευματική πλήρωση, δεν έχει ανάγκη πληρώσεως, αγιάζει, δεν αγιάζεται, κάνει [τους ανθρώπους] θεούς, (...) είναι πάντοτε το ίδιο και απαράλλακτο, αόρατο, άχρονο, αχώρητο, αναλλοίωτο, υπεράνω από κάθε έννοια ποιότητας, ποσότητας και μορφής, αψηλάφητο, κινούμενο αφ' Εαυτού, κινούμενο συνεχώς, έχοντας αφ' Εαυτού εξουσία, έχοντας αφ' Εαυτού δύναμη, παντοδύναμο (...). Είναι ζωή και πρόξενος ζωής, το φως και χορηγεί φως, αφ' Εαυτού αγαθό και πηγή αγαθότητας. Πνεύμα ευθές, ηγεμονικό, κύριο [καλεί και] αποστέλλει [τους άξιους, όπως ο Πατήρ και ο Υιός], θέτει όρια [σε όλη την κτίση] κάνει τους ανθρώπους ναούς οίκους Του, οδηγεί, ενεργεί όπως θέλει, διανέμει χαρίσματα. Είναι Πνεύμα υιοθεσίας [κάνει τους ανθρώπους υιούς του Θεού], αληθείας, σοφίας, συνέσεως, γνώσεως, ευσέβειας, βουλής, δυνάμεως, φόβου [θείου], (...). Δια του Αγίου Πνεύματος γνωρίζεται ο Πατήρ και δοξάζεται ο Υιός, και από Αυτούς μόνο γνωρίζεται Αυτό, είναι δηλαδή τα τρία πρόσωπα Εν, μία είναι η λατρεία και η προσκύνηση [που προσφέρεται], μία η δύναμη, η τελειότητα, ένας ο αγιασμός [που παρέχεται].
ΟΙ ΔΩΡΕΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ: Τι χορηγεί το Άγιο Πνεύμα; “Πάντα χορηγεί: βρύει προφητείας, ιερέας τελειοί, αγραμμάτους σοφίαν εδίδαξε, αλιείς θεολόγους ανέδειξεν, όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας” (Πεντηκοστάριον Χαρμόσυνον). Τα Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, δύο εκ των κορυφαίων δωρεών του Αγίου Πνεύματος, τελούνταν τους πρώτους αιώνες κατά την εορταστική αγρυπνία της εορτής της Πεντηκοστής (όπως άλλωστε και των Χριστουγέννων και της Αναστάσεως). Το Άγιο Πνεύμα ακόμη και σήμερα πρέπει να εμψυχώνει τους ορθοδόξους λειτουργούς του Υψίστου, διότι κατά τον Χρυσόστομο δυνάμεθα αεί Πεντηκοστήν επιτελείν”. Εξάλλου πρέπει να γνωρίζουμε ότι: “Το Πνεύμα το Άγιον αποτελεί την πηγή του ανακαθαρμού, της αναγέννησης και εξαγιασμού των πιστών.” (Π. Ν. Τρεμπέλας, Ομιλητική, σ.220, από τον Γρηγορίο Παλαμά).
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ: Με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και της μυστικής επικοινωνίας τη ψυχής του πιστού με Αυτό, η ψυχή δέχεται και αντανακλά δόξα Κυρίου, και μεταμορφώνεται σε όμοια εικόνα με τον Αυτόν, προχωρώντας βαθμηδόν από “δόξης εις δόξαν” (Β΄Κορ. γ΄18), προοριζόμενη να φτάσει στο καθ' ομοίωσιν με τον Δημιουργό, που ήταν και ο κορυφαίος σκοπός του έργου του Τριαδικού Θεού κατά τη δημιουργία του κόσμου. Το Θείο Πνεύμα φέρνει στην ψυχή μια ατμόσφαιρα Παραδείσου, μέσα στην οποία γονιμοποιούνται όλα τα άνθη της και ωριμάζουν οι καρποί του Πνεύματος: “αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις,πραότης, εγκράτεια” (Γαλ. ε΄22). Επισφράγιση δε των δωρεών του Πνεύματος είναι η υιοθεσία που αποτελεί και τον αρραβώνα της αιώνιας κληρονομίας του Θεού.
ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑ: “Όσοι γαρ Πνεύματι Θεού άγονται, ούτοι εισίν υιοί Θεού (...) Αυτό το Πνεύμα συμμαρτηρεί τω πνεύματι ημών, ότι εσμέν τέκνα Θεού, ει δε τέκνα καικληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού.” (Ρωμ. η΄14-17). Όλη αυτή η αγιοπνευματική βιοτή επιτυγχάνεται μόνο δια της μυστηριακής ζωής της γεννημένης δια του Αγίου Πνεύματος Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ο Χριστός τήρησε την υπόσχεση που έδωσε και την ημέρα της Πεντηκοστής έστειλε στους μαθητές το Πανάγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα επεδήμησε στους Αποστόλους, στην Εκκλησία και δι'αυτών σ' όλους όσοι ανοίγουν σ' αυτό την πόρτα της ψυχής τους. Δια του Αγίου Πνεύματος «πάσα ψυχή ζωούται» και «περικρατείται πάντα τα ορατά συν τοις αοράτοις». Δια του Αγίου Πνεύματος «πάσα η κτίσις καινουργείται», δι' αυτού «ο πας πλούτος της δόξης, εξ ου χάρις και ζωή πάση τη κτίσει» δι' αυτού «πάσα ψυχή ζωούται», δι' αυτού «τα σύμπαντα το είναι έχει». (Αναβαθμοί Όρθρου)
Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ο Χρυσορρήμων Πατέρας της Ορθοδοξίας τονίζει ότι διά του Αγίου Πνεύματος: “δουλείας απαλλαττόμεθα, εις ελευθερίαν καλούμεθα, εις υιοθεσίαν αναγόμεθα, άνωθεν αναπλαττόμεθα, το βαρύ και δυσώδες των αμαρτημάτων φορτίων αποτιθέμεθα. Διά του Πνεύματος του Αγίου, ιερέων βλέπομεν χορούς, διδασκάλων έχουμε τάγματα. (...)
Διά της τούτου δυνάμεως εξ ανθρώπων άγγελοι γεγόναμεν οι τη χάριτι προσδραμόντες,” χωρίς να μεταβάλλουμε τη φύση μας, αλλά κάτι το περισσότερο θαυμαστό: μένοντας στην ανθρωπινη φύση, “την των αγγέλων πολιτείαν επιδεικνύμεθα.” Και όπως η αισθητή φωτιά, όταν θερμάνει τον πηλό, όστρακον ισχυρόν τον αναδεικνύει, “ούτω δη και το πυρ του Πνεύματος, επειδάν λάβη ψυχήν ευγνώμονα και εύρη πηλού μάλλον διαλελυμένην, σιδήρου στερροτέραν αυτήν απεργάζεται. Και τον προ μικρού τω βορβόρω των αμαρτημάτων μεμολυσμένον, αθρόον του ηλίου λαμπρότερον αναδείκνυσιν” (PG 50, 463-5).


ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ 
      Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
1. Εναι μεγάλα, γαπητοί, καί ξεπερνον κάθε νθρώπινη λογική τά χαρίσματα πού μς δώρησε σήμερα φιλάνθρωπος Θεός. Γι᾿ ατό λοιπόν ς χαιρόμαστε λοι μαζί καί χορεύοντας πό χαρά ς μνήσομε τόν Κύριό μας. Γιατί σημερινή μέρα εναι γιά μς ορτή καί πανήγυρη. πως δηλαδή μία ποχή διαδέχεται τήν λλη καί τό να λιοστάσιο τό λλο, τσι κριβς καί στήν κκλησία μία ορτή διαδέχεται τήν λλη καί μς πηγαίνουν πό τή μία στήν λλη. Πρίν πό λίγες μέρες λοιπόν ορτάσαμε τό σταυρό, τό πάθος, τήν νάσταση, στερα πό ατά τήν νάληψη το Κυρίου μας ησο Χριστο στόν ορανό. Σήμερα μως συναντήσαμε τήν δια τήν κορυφή τν γαθν, φθάσαμε στή μητρόπολη τν ορτν, βρισκόμαστε στήν πραγματοποίηση τς πόσχεσης το Κυρίου. «Γιατί ν γώ φύγω», λέγει, «θά σς στείλω λλον Παράκλητο καί δέ θά σς φήσω ρφανούς» (ω. 16, 7)...

Εδατε νδιαφέρον; εδατε πειρη φιλανθρωπία; Πρίν πό λίγες μέρες νέβηκε στόν ορανό, ξανακάθισε στό βασιλικό θρόνο, πρε τή θέση στά δεξιά το Πατέρα καί μς χαρίζει σήμερα τήν παρουσία το γίου Πνεύματος καί τσι μς δίνει τά πειρα οράνια γαθά. Γιατί, πές μου, ποιό πό ατά πού συντελον στή δική μας σωτηρία δέν τό χει δώσει τό γιο Πνεμα; Ατό μς παλλάσσει πό τήν πνευματική δουλεία, μς καλε στήν λευθερία, μς δηγε στήν υοθεσία καί, γενικά, μς ξαναγενν πό τήν ρχή, καί μς ξεφορτώνει τό βαρύ καί ποκρουστικό φορτίο τν μαρτιν. Μέ τή χάρη το γίου Πνεύματος βλέπουμε τούς πολλούς ερες καί χουμε τά τάγματα τν διδασκάλων. πό τήν πηγή ατή βγκε καί τό προφητικό χάρισμα καί δύναμη νά θεραπεύουν σθένειες. Καί λα τά πόλοιπα, τά ποα στολίζουν συνήθως τήν κκλησία το Θεο, πό κε χουν τήν προέλευση. Καί φωνάζει Παλος λέγοντας.«λα ατά τά χαρίσματα νεργε τό να καί μοναδικό γιο Πνεμα, τό ποο τά μοιράζει χωριστά στόν καθένα πως θέλει» (Α Κορ 12, 11). πως θέλει, λέγει, χι πως διατάχθηκε.μοιράζει, δέ μοιράζεται.χει ξουσία, δέ βρίσκεται κάτω πό ξουσία. Γιατί τήν δια κριβς ξουσία, πού βεβαίωσε στόν Πατέρα, ναθέτει Παλος καί στό γιο Πνεμα. Καί πως λέγει γιά τόν Πατέρα.« Θεός εναι ατός πού νεργε τά πάντα σ᾿ λους» (Α Κορ. 12, 6).τσι καί γιά τό γιο Πνεμα.«Καί λα ατά τά χαρίσματα», λέγει, «νεργε τό να καί μοναδικό γιο Πνεμα, τό ποο τά μοιράζει χωριστά στόν καθένα πως θέλει».
Εδες τέλεια ξουσία; Γιατί ατά πού χουν τήν δια οσία, εναι φανερό τι χουν καί τήν δια ξουσία.καί ατά πού χουν τήν δια ξία, χουν καί τήν δια δύναμη καί τήν δια ξουσία. Μέ τό γιο Πνεμα πιτύχαμε τήν παλλαγή πό τίς μαρτίες καί ξεπλύναμε κάθε καθαρσία. Μέ τή χάρη του πό νθρωποι γίναμε γγελοι, σοι πλησιάσαμε τή χάρη του, χωρίς ν᾿ λλάξουμε τή φύση μας, λλά, πράγμα πού εναι πολύ πιό ξιοθαύμαστο, παραμένοντας στήν νθρώπινη φύση δείχνουμε γγελική συμπεριφορά. Γιατί τέτοια εναι δύναμη το γίου Πνεύματος. Καί πως φωτιά ατή πού βλέπουμε, ταν παραλάβει τόν μαλακό πηλό, τόν κάνει σκληρό κεραμίδι, τσι κριβς καί φωτιά το γίου Πνεύματος, ταν παραλάβει μία συνετή ψυχή, καί ν κόμα τή βρε πιό μαλακή πό τόν πηλό, τήν κάνει πιό σκληρή πό τό σίδερο. πίσης ατόν πού πρίν πό λίγο ταν μολυσμένος πό τήν καθαρσία τν μαρτιν, τόν κάνει μέσως πιό λαμπρό πό τόν λιο.






Ατά κριβς θέλοντας νά μς διδάξει μακάριος Παλος φώναζε δυνατά λέγοντας.«Μήν πλανστε.οτε ο πόρνοι, οτε ο εδωλολάτρες, οτε ο μοιχοί, οτε ο θηλυπρεπες, οτε ο παιδεραστές, οτε ο πλεονέκτες, οτε ο κλέφτες, οτε ο μέθυσοι, οτε κενοι πού περιπαίζουν καί βρίζουν, οτε ο ρπαγες θά κληρονομήσουν τή Βασιλεία το Θεο» (Α Κορ. 6, 9-10). Καί φο ρίθμησε λα, κατά κάποιο τρόπο, τά εδη τς κακίας, καί φο μς δίδαξε τι ο πεύθυνοι τέτοιων μαρτημάτων ποξενώνονται πό τή Βασιλεία το Θεο, μέσως πρόσθεσε·«Καί τέτοιοι σαστε μερικοί πό σς, λλά λουσθήκατε πό τά μαρτήματα ατά, γιασθήκατε καί γίνατε δίκαιοι» (Α Κορ. 6, 11). Πές μου, πς καί μέ ποιόν τρόπο; γιατί ατό εναι πού θέλουμε νά μάθουμε. «Γιατί βαπτισθήκατε στό νομα το Κυρίου ησο Χριστο», λέγει, «καί στή χάρη το Πνεύματος το Θεο μας». Εδες, γαπητέ, τή δύναμη το γίου Πνεύματος; εδες τι τό γιο Πνεμα ξαφάνισε λη κείνη τήν κακία, καί τι κείνους πού ταν προηγουμένως ποδουλωμένοι στίς δικές τους μαρτίες, τούς νέβασε μέσως στήν ψηλότερη τιμή;






2. Ποιός λοιπόν θά μποροσε νά κλάψει καί νά θρηνήσει, πως ξίζει, κείνους πού πιχειρον νά μιλον περιφρονητικά γιά τήν ξία το γίου Πνεύματος, κείνους πού, σάν νά ταν τρελλοί, δέν κατόρθωσαν οτε ο πολλές εεργεσίες νά τούς πομακρύνουν πό τήν χαριστία τους, λλά τολμον νά κάνουν τά πάντα ναντίον τς σωτηρίας τους, ποστερώντας τό γιο Πνεμα, σο τούς εναι δυνατό, πό τή θεϊκή του ξία, καί προσπαθον νά τό κατεβάσουν στήν κατηγορία τν κτισμάτων; κείνους θά θελα νά ρωτήσω.γιά ποιό λόγο σες πολεμτε τόσο πολύ τήν ξία το γίου Πνεύματος; καλύτερα, γιατί πολεμτε τή σωτηρία σας, καί δέ θέλετε νά καταλάβετε τά λόγια πού επε Σωτήρας στούς μαθητές του; «Πηγαίνετε νά διδάξετε λους τούς λαούς, βαπτίζοντας ατούς στό νομα το Πατέρα καί το Υο καί το γίου Πνεύματος» (Ματθ. 28, 19). Εδες τι χουν σότιμη ξία; Εδες τι χουν τέλεια συμφωνία; Εδες τι γία Τριάδα εναι διαίρετη; Μήπως πάρχει κάποια διαφορά λλαγή λλειψη; Γιατί τολμτε νά παραποιετε τά λόγια το Κυρίου;
δέ γνωρίζετε τι καί στά νθρώπινα πράγματα, ν κάποιος πιχειρήσει ποτέ τολμήσει, νά προσθέσει νά φαιρέσει κάτι στίς διαταγές το βασιλι, πού εναι μοιός μας καί χει τήν δια φύση μέ μς, τόν τιμωρον μέ τή χειρότερη τιμωρία καί τίποτε δέν μπορε νά τόν παλλάξει πό τήν τιμωρία ατήν; άν στήν περίπτωση το νθρώπου πάρχει τόσο μεγάλος κίνδυνος, πς θά μποροσαν νά συγχωρηθον κενοι πού εναι τόσο περίσκεπτοι καί πού προσπαθον νά παραποιήσουν τά λόγια το Σωτήρα λων μας καί πού δέ θέλουν ν᾿ κούσουν οτε τόν Παλο, ποος ταν μιλε χει μέσα του τό Χριστό καί φωνάζει μέ καθαρή φωνή καί λέγει.«Δέν εδε μάτι καί ατί δέν κουσε καί νθρώπινος νος δέ φαντάστηκε κενα πού τοίμασε Θεός γι᾿ ατούς πού τόν γαπον» (Α Κορ. 2, 9); άν λοιπόν δέν εδε μάτι, οτε ατί κουσε, οτε νθρώπινος νος μπόρεσε νά κατανοήσει κενα πού Θεός τοίμασε γι᾿ ατούς πού τόν γαπον, πς θά μπορέσουμε μες, μακάριε Παλε, νά τά γνωρίσουμε; Περίμενε λίγο καί θ᾿ κούσεις τόν Παλο νά φανερώνει καί ατό. Πρόσθεσε λοιπόν λέγοντας.«Σ᾿ μς μως Θεός τά φανέρωσε μέ τό γιο Πνεμά του» (Α Κορ. 2, 10). Καί οτε δ σταμάτησε, λλά γιά νά δείξει καί τή μεγάλη δύναμή του, καθώς καί τό τι χει τήν δια οσία μέ τόν Πατέρα καί τόν Υό, λέγει.«Γιατί τό γιο Πνεμα ξετάζει τά πάντα, κόμη καί τά κρυφά σχέδια το Θεο» (Α Κορ. 2, 10).






πειτα θέλοντας νά μς κάμει κριβέστερη τή διδασκαλία του μέ παραδείγματα πό τήν νθρώπινη ζωή, πρόσθεσε.«Γιατί, ποιός λλος πό τούς νθρώπους γνωρίζει τά διαίτερα το νθρώπου, παρά μόνο τό πνεμα το νθρώπου, πού εναι μέσα του; τσι καί τά διαίτερα το Θεο κανένας λλος δέ γνωρίζει, παρά μόνο τό Πνεμα το Θεο» (Α Κορ. 2, 11). Εδες τέλεια διδασκαλία; πως, λέγει, δέν εναι δυνατό νά γνωρίζει κανένας λλος ατά πού εναι μέσα στή σκέψη νός νθρώπου, λλά μόνος του καθένας γνωρίζει τά δικά του, τσι καί τά διαίτερα το Θεο κανένας δέ γνωρίζει, παρά μόνο τό Πνεμα το Θεο. Ατό εναι πολύ μεγάλο καί μέ τό παραπάνω ρκετό γιά νά ποδείξει τήν ξία το γίου Πνεύματος. Γιατί μς φερε να παράδειγμα καί μς λέγει καθαρά τι δέν εναι δυνατό νά μή γνωρίζει ποτέ κάποιος πό τούς νθρώπους ατά πού εναι μέσα στή σκέψη του. πως λοιπόν ατό δέν εναι δυνατό νά γίνει, τσι μέ τόση κρίβεια, λέγει, τό γιο Πνεμα γνωρίζει καί τά διαίτερα το Θεο. λλά δέν ξέρω πς οτε μέ τά λόγια του ατά μακάριος Παλος δέν πείθει κείνους πού στρέφονται μόνοι τους ναντίον τς σωτηρίας τους καί κάνουν τόσο μεγάλο πόλεμο ναντίον τς ξίας το γίου Πνεύματος, καί σο μπορον τό ποξενώνουν ατό πό τή θεϊκή του ξία καί τό κατεβάζουν στήν σήμαντη θέση τν δημιουργημάτων. λλ᾿ ν καί ατοί συμπεριφέρονται χθρικά καί εναι ντίθετοι στά λεγόμενα πό τήν γία Γραφή, μες, φο δεχόμαστε τά θεα δόγματα σάν ποκάλυψη πού κατέβηκε πό τόν ορανό, ς προσφέρουμε στόν Κύριο τή δοξολογία πού ρμόζει, δείχνοντας μαζί μέ τή σωστή πίστη καί τό τι τηρομε κριβς τήν λήθεια.
Πρός ατούς λοιπόν πού πιχειρον νά διδάσκουν τά ντίθετα πό κενα πού επε τό γιο Πνεμα, εναι ρκετά σα επαμε, εναι νάγκη μως νά πομε στή δική σας γάπη, γιά ποιό λόγο δέ μς χάρισε Κύριος μέσως μετά τήν νοδό του στόν ορανό τήν ατία τν τόσων γαθν, λλ᾿ φησε πρτα νά περάσουν λίγες μέρες καί νά μείνουν μόνοι τους ο μαθητές, καί στερα στειλε κάτω στή γ τή χάρη το γίου Πνεύματος. Ατό δέν γινε σκοπα, οτε τυχαα. πειδή δηλαδή γνώριζε τι ο νθρωποι δέ θαυμάζουν μ᾿ μοιο τρόπο τά γαθά πού χουν στά χέρια τους, οτε κτιμον τήν ξία πού πραγματικά χουν κενα, πού εναι εχάριστα καί σημαντικά, ν δέν πάρχουν καί τά ντίθετα. ννο περίπου τό ξς.γιατί πρέπει νά τό π σαφέστερα. κενος πού εναι γιής καί δυνατός στό σμα δέν ασθάνεται, οτε μπορε νά ξέρει καλά, πόσα γαθά το χάριζε γεία, ν δέν ποκτήσει ρρωσταίνοντας πείρα καί τς ρρώστιας. Καί κενος πού βλέπει πάλι τήν μέρα δέ θαυμάζει πως πρέπει τό φς, άν δέν τό διαδεχθε τό σκοτάδι τς νύχτας. Γιατί, πραγματικά, πείρα πού χουμε γιά τά ντίθετα γίνεται πάντοτε σαφής διδάσκαλος γιά κενα, πού τυχε νά πολαύσουμε προηγουμένως.






Γι᾿ ατό κριβς καί τότε, πειδή ο μαθητές εχαν πολαύσει παρά πολλά γαθά, ταν ταν μαζί τους Κύριος, καί ταν πολύ ετυχισμένοι πειδή τόν συναναστρέφονταν (γιατί λοι ο κάτοικοι τς Παλαιστίνης βλεπαν στά πρόσωπά τους σάν νά βλεπαν σέ κάποια στέρια, φο καί νεκρούς νάσταιναν, καί λεπρούς καθάριζαν, καί δαιμόνια διωχναν, καί ρρώστιες θεράπευαν καί καναν καί πολλά λλα θαύματα), πειδή λοιπόν ταν τόσο σπουδαοι καί πασίγνωστοι, γι᾿ ατό τούς φησε νά ποχωρισθον γιά λίγο πό τή δύναμη πού τούς βοηθοσε, στε, ταν βρεθον μόνοι τους, νά μάθουν τί τούς χάριζε παρουσία τς γαθότητας το Κυρίου, καί, φο ντιληφθον τά γαθά το παρελθόντος, νά ποδεχθον μέ μεγαλύτερη προθυμία τή δωρεά το γίου Πνεύματος. Πραγματικά, ν ταν στενοχωρημένοι, τούς παρηγόρησε, καί, ν ταν σκυθρωποί καί θλιμμένοι γιά τό χωρισμό τους πό τό Διδάσκαλο, τούς φώτισε μέ τό δικό του φς, καί, ν ταν σχεδόν νεκροί, τούς νέστησε καί σκόρπισε τό σύννεφο τς λύπης καί τούς βγαλε πό τή δύσκολη θέση.
πειδή δηλαδή εχαν κούσει τά λόγια το Κυρίου, «Πηγαίνετε νά διδάξετε λα τά θνη», καί βρίσκονταν στή συνέχεια σέ δύσκολη θέση καί δέν ξεραν πο πρέπει νά κατευθυνθε καθένας καί σέ ποιό μέρος τς γς νά κηρύξει τό λόγο το Θεο, ρχεται τό γιο Πνεμα μέ μορφή πύρινων γλωσσν καί μοιράζει στόν καθένα τά μέρη τς γς πού πρεπε νά κηρύξει καί μέ τή γλώσσα πού δωσε, σάν μέ κάποιο σημείωμα, γνωρίζει στόν καθένα τά ρια τς ξουσίας καί τς διδασκαλίας πού πρεπε ν᾿ ναλάβει. Γι᾿ ατό μφανίσθηκε τό γιο Πνεμα μέ μορφή πύρινων γλωσσν. Καί χι μόνο γι᾿ ατό, λλά γιά νά μς θυμίσει καί κάποια παλιά στορία. πειδή δηλαδή στά παλιά χρόνια παραλογίσθηκαν ο νθρωποι καί θέλησαν νά κτίσουν να πύργο πού νά φθάνει ς τόν ορανό, καί μέ τή σύγχυση τν γλωσσν τους διέλυσε Θεός τήν κακή πόφασή τους (ναφέρεται στόν πύργο τς Βαβέλ. Βλ. Γεν. 11, 1-9), γι᾿ ατό καί τώρα μέ μορφή πύρινων γλωσσν πετ σ᾿ ατούς τό γιο Πνεμα, γιά νά νώσει μ᾿ ατό τήν οκουμένη πού ταν χωρισμένη.






Καί γινε κάτι συνήθιστο καί παράξενο. Γιατί πως τότε στά παλιά χρόνια γλσσες χώρισαν τήν οκουμένη καί διέλυσαν τήν κακή συμφωνία, τσι καί τώρα γλσσες νωσαν τήν οκουμένη καί δήγησαν σέ μόνοια ατά πού ταν χωρισμένα. Γι᾿ ατό λοιπόν μφανίσθηκε τό γιο Πνεμα μέ μορφή γλωσσν καί σάν πύρινες γλσσες γιά τό γκάθι τς μαρτίας πού μεγάλωσε πολύ μέσα μας. Γιατί πως γ, ταν δέν καλλιεργεται, ν εναι γόνιμη καί πλούσια, βγάζει πολλά γκάθια, τσι κριβς καί νθρώπινη φύση, ν εναι καλή πό τό δημιουργό της καί κατάλληλη γιά τά ργα τς ρετς, πειδή δέ δέχθηκε τό ροτρο τς εσέβειας, οτε τό σπόρο τς θεογνωσίας, βλάστησε μέσα μας τήν σέβεια σάν γκάθια καί λλα χρηστα φυτά. Καί πως πιφάνεια τς γς πολλές φορές δέ φαίνεται πό τά πολλά γκάθια καί τά γρια χόρτα, τσι καί εγένεια καί γνότητα τς ψυχς μας δέ φαινόταν, μέχρις του λθε γεωργός τς νθρώπινης φύσης, βαλε τή φωτιά το γίου Πνεύματος, τήν καθάρισε καί τήν προετοίμασε νά δεχθε τόν οράνιο σπόρο.
3. Τόσα πολλά καί κόμη περισσότερα πρξαν γιά μς τά γαθά πό τή σημερινή μέρα. Γι᾿ ατό, σς παρακαλ, ς ορτάσουμε καί μες νάλογα μέ τήν ξία τν γαθν πού μς χάρισε Θεός, χι στεφανώνοντας τήν πόλη, λλά καλλωπίζοντας τίς ψυχές μας, χι στολίζοντας τήν γορά μέ παραπετάσματα, λλά κάνοντας χαρούμενη τήν ψυχή μας μέ τά νδύματα τς ρετς γιά νά μπορέσουμε τσι καί τή χάρη το γίου Πνεύματος νά ποδεχθομε καί τούς καρπούς πού μς προσφέρει ν᾿ ποκτήσουμε. Καί ποιός εναι καρπός το γίου Πνεύματος; ς κούσουμε τόν Παλο πού λέγει.« καρπός το γίου Πνεύματος», λέγει, «εναι γάπη, χαρά, ερήνη» (Γαλ. 5, 22). Πρόσεχε τήν κρίβεια τν λέξεων καί τή σειρά τς διδασκαλίας. βαλε πρώτη τήν γάπη καί στερα νάφερε τά λλα. Φύτεψε τό δένδρο καί στερα τόν καρπό. βαλε τά θεμέλια καί στερα πρόσθεσε τήν οκοδομή. ρχισε πό τήν πηγή καί στερα φθασε στούς ποταμούς.






Πράγματι δέν μπορομε νά ασθανθομε πρτα τή χαρά, ν δέ θεωρήσουμε πρτα τι εναι δική μας χαρά τν λλων καί ν δέ λογαριάσουμε τι εναι δικά μας τά γαθά τν συνανθρώπων μας. Καί ατά δέν εναι δυνατό ποτέ νά φανον πό τίποτε λλο, ν δέ μς κυριέψει δύναμη τς γάπης. γάπη εναι ρίζα, πηγή καί μητέρα λων τν γαθν. Γιατί πράγματι σάν ρίζα κάνει νά βλαστήσουν πειρα κλαδιά ρετς, σάν πηγή βγάζει πολλά νερά καί σάν μητέρα σφίγγει μέσα στήν γκαλιά της κείνους πού καταφεύγουν σ᾿ ατήν. Ατό κριβς γνωρίζοντας καί μακάριος Παλος νόμασε τήν γάπη καρπό το γίου Πνεύματος. Καί λλο τς χάρισε τόσο μεγάλο προτέρημα, στε νά πε τι γάπη εναι τέλεια τήρηση καί κπλήρωση το νόμου.«Γιατί γάπη», λέγει, «εναι τέλεια τήρηση καί κπλήρωση το νόμου» (Ρωμ. 13, 10). Κύριος τν πάντων δέ θεώρησε καμιά λλη προϋπόθεση ρκετή καί πόδειξη ξιόπιστη γιά νά φαίνονται ο μαθητές του, παρά μόνο τήν γάπη, λέγοντας.«Μ᾿ ατό θά μάθουν λοι τι εστε μαθητές μου, άν χετε μεταξύ σας γάπη» (ω. 13, 35).
Γι᾿ ατό, σς παρακαλ, ς καταφύγουμε λοι σ᾿ ατήν, ς τήν γκαλιάσουμε καί μ᾿ ατήν ς ποδεχθομε τή σημερινή ορτή. Γιατί, που πάρχει γάπη, δρανον τά πάθη τς ψυχς. που πάρχει γάπη, σταματον ο παράλογες σαρκικές πιθυμίες τς ψυχς. « γάπη», λέγει Παλος, «δέν περηφανεύεται, δέ φουσκώνει πό γωισμό, δέ φέρεται σεμνα» (Α Κορ. 13, 4-5). γάπη δέν κάνει κακό στό συνάνθρωπο. που κυβερν γάπη, πουθενά δέν πάρχει Κάιν νά σκοτώσει τόν δελφό του. Βγάλε πό τήν καρδιά σου τήν πηγή το φθόνου, καί βγαλες τόν ποταμό λων τν κακν. Κόψε τή ρίζα, καί κατέστρεψες ταυτόχρονα καί τόν καρπό. Καί τά λέγω ατά, γιατί λυπμαι περισσότερο κείνους πού φθονον, παρά κείνους πού φθονονται, γιατί κενοι εναι κυρίως πού ζημιώνονται πάρα πολύ καί πού προξενον μεγάλη καταστροφή στόν αυτό τους. πειδή γι᾿ ατούς πού φθονονται φθόνος εναι, άν τό θελήσουν, φορμή γιά βράβευση.






Καί πρόσεχε, σέ παρακαλ, πς δίκαιος βελ παινεται καί ναφέρεται καθημερινά, καί σφαγή του γινε γι᾿ ατόν φορμή καλς φήμης. Καί ατός μετά τό θάνατό του μιλε λεύθερα καί κατηγορε μέ δυνατή φωνή τό δολοφόνο του. Κάιν μως, πού δθεν μεινε στή ζωή, πρε τήν μοιβή του νάλογα μέ τά ργα του, καί ζησε πάνω στή γ ναστενάζοντας καί τρέμοντας. βελ μως πού σκοτώθηκε καί ξαπλώθηκε νεκρός δειξε μετά τό θάνατό του μεγαλύτερη παρρησία (Γεν. 9, 10). Καί πως καμε κενον μαρτία του νά ζε πιό θλια καί πό τούς νεκρούς, τσι καμε ατόν ρετή του νά λάμπει περισσότερο καί μετά τό θάνατό του. Γι᾿ ατό λοιπόν καί μες, γιά ν᾿ ποκτήσουμε μεγαλύτερη παρρησία καί σ᾿ ατή τή ζωή καί στήν λλη, γιά νά πολαύσουμε περισσότερη χαρά πού πηγάζει πό τήν ορτή, ς καταστρέψουμε λα τά κάθαρτα νδύματα τς ψυχς, ς γυμνωθομε διαίτερα πό τό νδυμα το φθόνου. Γιατί καί ν κόμη φανομε τι πετύχαμε πάρα πολλά, λα θά τά χάσουμε, ταν μς νοχλε τό πικρό καί γριο ατό λάττωμα, πού μακάρι νά τό ποφύγουμε λοι μας, καί διαίτερα ατοί πού σήμερα μέ τή χάρη το βαπτίσματος βγαλαν τό παλιό νδυμα τν μαρτημάτων τους καί πού μπορον νά λάμπουν σάν τίς κτίνες το λιου.






σες λοιπόν, παρακαλ, ο ποοι υοθετηθήκατε σήμερα πό τό Θεό, ο ποοι ντυθήκατε τό λαμπρό ατό φόρεμα, διατηρστε μέ κάθε τρόπο τή χαρά, στήν ποία εστε τώρα, φο φράξετε πό παντο τήν εσοδο στό διάβολο, στε νά πολαύσετε φθονότερη τή χάρη το γίου Πνεύματος, καί νά μπορέσετε ν᾿ ποδώσετε καλά ργα νας τριάντα, λλος ξήντα, λλος κατό, καί νά ξιωθετε νά συναντήσετε μέ παρρησία τό βασιλιά τν ορανν, ταν πρόκειται νά λθει καί νά μοιράσει τά περίγραπτα γαθά σ᾿ κείνους πού ζησαν νάρετα τήν παρούσα ζωή, μέ τή βοήθεια το Κυρίου μας ησο Χριστο, στόν ποο νήκει δόξα καί δύναμη τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τν αώνων. μήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το kranosgr ένα ελεύθερο ακομμάτιστο ιστολόγιο, έχει ως σκοπό την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, για θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής.
Δεν υιοθετούμε τις απόψεις των συγγραφέων άρθρων και σχολίων καθώς και των ιστολογίων που προέρχονται οι αναρτήσεις. Αυτό το αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών.
Ελεύθερα μπορείτε να στείλετε προς ανάρτηση και τη δική σας άποψη.
Σε περίπτωση που υπάρξει ανάρτηση, της οποίας είστε κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων, ή που θίγεστε από αυτή, επικοινωνήστε άμεσα μαζί μας για την απαραίτητη διόρθωση. Εάν έχει συμβεί κάτι από τα παραπάνω δεν θα έχει γίνει εσκεμμένα.
Οι αναγνώστες που δημοσιεύουν σχόλια, παρακαλούνται όπως είναι ευπρεπείς στους σχολιασμούς τους, αποφεύγοντας ύβρεις και ατεκμηρίωτα στοιχεία.
Σχόλια μη ευπρεπή θα διαγράφονται από τους διαχειριστές.
Εαν υπάρξει καθυστέρηση στην εμφάνιση των σχολίων αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είμαστε συνεχώς στον Η/Υ παρά μόνο κάποιες ώρες την ημέρα

kranosgr@gmail.com

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.